Baroness @ TRIX 29 september 2013

Het verhaal van Baroness is ondertussen genoegzaam bekend. In 2012 was de band, met de release van ‘Yellow & Green’, klaar om een volgende stap te zetten in hun tot dan toe tamelijk vlekkeloos verlopen trip naar de top. Spijtig genoeg besloot hun buschauffeur midden augustus om een viaduct in het Engelse Monkton Combe iets te vroeg te verlaten en dook de tourbus, inclusief band en entourage, negen meter naar beneden. Bij de crash zag frontman Baizley zijn linkerkant herleid worden tot schroot en verscheidene ruggenwervels van zowel drummer Allen Blickle als bassist Matt Maggioni hadden na het ongeval meer weg van een eerder ingewikkelde kinderpuzzel. Enkel gitarist Pete Adams kwam relatief ongeschonden uit het buswrak. Het feit dat we vandaag ietwat lichtzinnig schrijven over het ongeval heeft veel te maken met het feit dat we Baizley en Adams een adembenemende show hebben zien spelen, iets wat we pakweg een jaar geleden niet (meer) hadden durven dromen.

Maar we lopen een beetje vooruit op de feiten. Bij aankomst in Antwerpen merken we op dat het nog niet al te druk is. Later op de avond zal blijken dat Trix toch gezellig vol loopt, zonder evenwel uitverkocht te zijn. Voor het voorprogramma loopt het dus vooralsnog niet storm. Spijtig, want Royal Thunder levert op het podium een puike prestatie. Het trio, aangevoerd door de schijnbaar timide Mlny Parsonz, pakt uit met een strakke set waarin vooral het logge karakter van de songs opvalt. Met haar ijle stemgeluid krijgt Parsonz de aanwezigen zonder problemen op haar hand en ook wij, die voor de eerste keer Royal Thunder in levende lijve mogen aanschouwen, zijn onder de indruk. Een bandje om in de gaten te houden…

Hoe sterk Royal Thunder ook opent, het mag duidelijk zijn dat het merendeel van de aanwezigen in Trix zijn om Baroness eindelijk nog eens live aan het werk te zien. Door het ongeval met hun tourbus misten ze vorig jaar hun optreden op Pukkelpop. Mede daardoor werd er al weken reikhalzend uitgekeken naar deze show.

Alleen al het openingskwartier (met ‘Ogeechee Hymnal’, ‘Take My Bones Away’ en ‘March To The Sea’) staat garant voor kippenvel aan de lopende meter. Het is overduidelijk dat de heren van Baroness lang met een onstilbare honger naar live spelen hebben gezeten en dat het tijd werd dat ze terug de hort op konden. Zelden zit er tegelijkertijd zoveel kracht, alles verterende frustratie en overduidelijke deugd in een enkele gitaaraanslag. Om maar te zeggen dat Baizley en Adams alles geven wat ze in zich hebben. Baizley is kort van stof en laat vooral zijn songs spreken, maar af en toe neemt hij wel even de tijd om een paar woorden te richten tot het publiek. Hij verontschuldigt zich bijvoorbeeld voor het feit dat het zo lang heeft geduurd vooraleer ze nog eens hier speelden, ‘want er kwam iets tussen’. Onrechtstreeks verwijst hij ook naar het vertrek van Maggioni en Blickle door te stellen dat de band perfect had kunnen ophouden met bestaan na het ongeval.  Baronessweigert zich echter te schikken naar wat het lot voor hen in petto heeft en doet waar ze verdraaid goed in zijn: sludge metal mixen met een aardige portie prog en met dat mengsel songs brouwen die hun gelijke niet kennen. Baizley en Adams krijgen daar sinds het vertrek van hun makkers hulp bij van Sebastian Thomson en Nick Jost, respectievelijk de nieuwe drummer en bassist. Ook zij kwijten zich perfect van hun taak en maken als ritmesectie indruk.

Met een setlist van zeventien songs en een optreden van bijna twee uur (inclusief bisnummers), maakt Baroness er een ware uitputtingsslag van. Mede hierdoor is deze show, net zoals de platen van de band, geen vrijblijvend iets. Voor de fans is het uiteraard pure verwennerij en ook Baizley en de zijnen genieten zichtbaar. Toch vermeldt hij bij het eerste bisnummer langs zijn neus weg dat het geen kwaad zou kunnen om wat meer te bewegen. Een opmerking die door het dan al stilaan murwe publiek wordt opgepikt en zorgt voor een spetterend laatste kwartier, met onder andere  ‘The Sweetest Curse’ en ‘Isak’.  Wanneer de bandleden uiteindelijk afscheid nemen van een zinderend Trix, is het overduidelijk dat Baroness terug is. En daar kunnen wij alleen maar ontzettend blij om zijn…

Text By Steven Verhoeven

 

Pics By Koen Van Den Broeck



Show all reviews/galleries »