Dark Tranquility @ Biebob 08 november 2013

Het was vanavond een nostalgische trip naar de jaren negentig. In dat decennium leerden we immers zowel Tristania als Dark Tranquillity kennen, beide bezig aan een gestage opgang. De eerste band als vertegenwoordigers van de female fronted gothic metal, de tweede band als echelons van de melodieuze death metalscène, de zogenaamde Gothenburg-scène. Dark Tranquillity heeft zich al die tijd stevig en consistent staande gehouden, bij Tristania waren er meerdere dipjes. Tegenwoordig is componist/gitarist Anders Høyvik Hidle nog het enige overgebleven lid uit de begindagen, maar we waren wel benieuwd hoe de Noren het live kunnen waarmaken, want het recente album ‘Darkest White’ met zijn hardere aanpak beviel ons wel.

Het is een bonte verzameling oude en nieuwe fans die post gevat heeft voor het podium wanneer even na half acht de zaallichten doven en Tristania aantreedt. Zouden er nog onschuldige aanwezigen in de zaal zijn die een ongenaakbare, zelfgenoegzame Vibeke Stene verwachten? Dan komen zij van een koude kermis thuis, want de afstandelijke frontdame houdt zich sinds 2007 bezig met lesgeven en zij is vervangen door het warmbloedige enthousiasme van de Mediterrane Mariangela Demurtas. De grootte van haar inzet mag duidelijk worden wanneer we even verklappen dat zij zonder blikken of blozen verhuisde van Sardinië naar Noorwegen toen haar plaats in Tristania bezegeld was. Twee albums maakte de donkere schone intussen met Tristania. ‘Rubicon’ was nog een beetje aftasten in een nieuwe bezetting, maar Darkest White’ is er knal bovenop. Vanzelfsprekend komt het gros van het materiaal vanavond dan ook uit dit laatste album. Het startsein wordt gegeven met het apocalyptisch verschroeiende ‘Number’. Even stug eist Høyvik de schorre hoofdzang op in ‘Night On Earth’, maar omgeven door krabbelend gitaarwerk is er ook zalvende edoch pittige vrouwelijke repliek. Tijdens de oudjes ‘Beyond The Veil’ en ‘The Shining Path’ wandelt Kjetil Nordhus kalm het podium op. Zijn cleane zangpartijen – ooit het handelsmerk van Green Carnation en tijdelijk ook deel uitmakend van Trail Of Tears – maken nu een wezenlijk deel uit van de songs. In het bijzonder strakke en aanstekelijke ‘Darkest White’ vormen ze zelfs de hoofdmoot. Dat neemt niet weg dat hij en Mariangela een geolied zangduo vormen op het podium, ook tijdens ‘Requiem’ en het afsluitende ‘Exile’. Tristania anno 2013: anders, maar met herwonnen dynamiek en overtuigingskracht!

Aan overtuigingskracht heeft het Dark Tranquillity nooit gemankeerd. Zij beschikken immers over één van de meest enthousiaste en sympathiekste frontmannen uit de metalscène: de Venetiaans blonde krullenbol Mikael Stanne. De Zweden struinen alle Europese steden af om hun meest recente ‘Construct’-album – uitgekomen eind mei dit jaar – een duwtje in de rug te geven, maar wij waren uiterst tevreden om hen voor het eerst sinds lang als volwaardige hoofdact te zien en niet op een festival of als co-headliner. Dat betekent een adembenemende, wervelende show van negentig minuten! Een vijftal songs uit ‘Construct’ krijgen we vanavond en daarvan mag het ophitsende, maar toegankelijke ‘The Science Of Noise’ de spits afbijten. De vocalen van Stanne zijn heerlijk ruw, maar de setlist is zo opgebouwd dat we ook heel wat fragmenten met cleane zang horen. Dat is een pluspunt. De moderne keyboards van Martin Brändström komen volop aan bod in het overbekende ‘The Fatalist’, waarbij het publiek wild uit het dak gaat. Het is opmerkelijk dat, ondanks het ruwe harnas, de songs toch bijzonder aanstekelijk zijn, getuige ‘The Silence In Between’. Niklas Sundin en Martin Henriksson strooien melodieuze gitaarsolo’s bij de vleet over ons heen, ook tijdens het introvert gestarte ‘Lethe’ (uit ‘The Gallery’ waaruit trouwens opvallend veel gespeeld wordt). De band heeft een verrassing voor ons in petto wanneer Mariangela in duet gaat met Mikael tijdens ‘A Bolt Of Blazing Gold’ (een eeuwigheid geleden dat ze dit speelden! Het komt uit het twintig jaar oude debuutalbum ‘Skydancer’) en ‘The Mundane And The Magic’. Maar daarna is het rijk terug aan de pure Dark Tranquillity. Dat doen ze voortreffelijk met een duik in het verleden: achtereenvolgens het verrukkelijke ‘Punish My Heaven’ uit ‘The Gallery’, The Wonders At Your Feet’ en het prachtige, mediumtempo ‘Indifferent Suns’ laat ons volop genieten van een band in topvorm. Wanneer dan ook nog het gevoelige ‘Iridium’ live een beurt krijgt, weten we dat we vanavond getuige zijn van een topprestatie. Het nieuwe ‘State Of Trust’ vat alles mooi samen. De lillende gitaar- en keyboardpartijen, de mooie verhalende zang met als kernzin ‘This is all I remember, can I ever trust myself?’ en de ruimtelijke klanken gevolgd door harde riffs, maken dit een knaller! ‘Endless Hearts’ heeft zelfs een dansbare intro. Daarna verdwijnt het vijftal even in de koulissen, om dan in volle vaart het publiek nog overdonderend in te pakken met klassiekers als de wereldcompositie ‘Thereln’, ‘Lost In Apathy’ (de single van 2005’s ‘Character’) en ‘Misery Crown’. Allen luidkeels meegezongen, om daarna beduusd met de ogen te knipperen wanneer de felle lichten terug aanknipperen in de zaal. Omdat er maar twee bands waren, was het al gedaan om half elf, maar zo moesten wij ons eens een keer niet haasten om veilig thuis te geraken. Enne… beter twee voltreffers dan eerst doorbijten bij tig bands die je niet boeien om daarna een verkorte versie van de hoofdband(s) te zien!

Tekst: Vera Matthijssens

Setlist Dark Tranquillity

The Science Of Noise
White Noise/Black Silence
What Only You Know
The Fatalist
The Silence In Between
Lethe
A Bolt Of Blazing Gold
The Mundane And The Magic
Punish My Heaven
The Wonders At Your Feet
Indifferent Suns
Iridium
Terminus
State Of Trust
Endtime Hearts
Thereln
Lost To Apathy
Misery Crown

Setlist Tristania

Number
Night On Earth
Beyond The Veil
The Shining Path
The Wretched
Year Of The Rat
Darkest White
Requiem
Exile

Pix By Vera Matthijssens



Pix By Koen Van den Broek



Pix By John Scheffers



Show all reviews/galleries »