Mammoth Mammoth @ Biebob 15 november 2013

‘Doemme, das hier leeg!’ Kwestie van met die verdraaide spreekwoordelijke deur in huis te vallen kan deze uitspraak tellen, al is het toch zowat de eerste gedachte die ons te binnen schiet als we op een kille vrijdagavond Biebob binnenstappen. Amper een vijftigtal aanwezigen hebben net zoals wij het idee gehad om af te zakken naar Vosselaar om Mammoth Mammoth en voorprogramma The Quill aan het werk te zien. Of de afwezigen zoals wel vaker het geval is ongelijk krijgen, laten we nog even in het midden.

 

Want eerlijk is eerlijk, de heavy metal die het Zweedse The Quill ons bij het binnenkomen serveert, weet ons niet meteen te boeien. Hun optreden is bij onze aankomst net van start gegaan en van de eerste twee, drie nummers die wij te zien krijgen blijft er bitter weinig hangen. Wanneer de heren zich over het niet meteen optimale geluid en de magere opkomst zetten, komt er schijnbaar wel iets los en schakelen de Zweden haast synchroon een versnelling hoger.
Gitarist Christian Carlsson weet de aanwezigen aardig te boeien met zijn snarenwerk en ook bassist Roger Nilsson, die sinds vorig jaar terug van de partij is, laat zich uiteindelijk niet uit zijn lood slaan. Alleen drummer Jolle maakt zich (terecht?) boos op hun vaste geluidsman omdat er blijkbaar iets niet naar zijn zin is. De vocalen bij The Quill worden al een jaar of drie verzorgt door Magnus Arnar. We kunnen niet anders dan zijn optreden in Biebob bedenken met de term ‘aandoenlijk’. De man smijt zich volledig en hij gaat geregeld voor de hoge noten en de wijde bewegingen, alsof hij niet voor vijftig maar voor vijftigduizend man staat te zingen. En ja, los van een paar uitschuivers komt hij met momenten verdraaid sterk uit de hoek. Dat doet bij ons de vraag rijzen hoe een band als The Quill zou overkomen in een volgepakte zaal waar het publiek klaar is om een heus metalfeestje te bouwen. Niet dat de aanwezigen er nu geen zin in hadden, maar geef toe, een wall of death met zijn tweeën is nogal onnozel…

 

De hoofdact van de avond, Mammoth Mammoth, stoort zich hoegenaamd niet aan een eerder lege Biebob. Ondertussen is het publiek wel nog een beetje aangedikt, al is er bij de start van de show van de Australiërs nog ontzettend veel plaats voor het podium en een eventuele stagedive zou redelijk faliekant aflopen. Het zal de heren van Mammoth Mammoth worst wezen. Zelf omschrijven ze hun mix van stoner, glam, doom en punk als ‘good-time-murder-fuzz, capable of killing unicorns and more awesome than God’s tits!’. Om maar te zeggen dat ze lak hebben aan zowat alles. Wie hun bio er even op naslaat zal nogal snel lezen dat het een wonder mag heten dat ze uiteindelijk als band live kunnen spelen. Zo ging de bar waar ze hun eerste optreden zouden geven letterlijk in rook op, werd zanger Mikey opgenomen in het ziekenhuis nadat hij in aanvaring kwam met een bende en Cuz en Gash, respectievelijk gitarist en bassist van dit zootje ongeregeld, overleefden maar nipt een schietpartij in een stripclub.
Mammoth Mammoth pakt maar wat graag uit met het imago van feestvarkens die vooral geïnteresseerd zijn in drank, drugs en vrouwen en ook hun muziek baadt in een zweem van anarchistische zwijnerij. Hun derde plaat, ‘Vol.III – Hell’s Likely’, verklapt echter ook dat de band bestaat uit vier gedreven muzikanten die heel goed weten welke sound ze nastreven en ondanks de tegenwerkende fratsen van de geluidsman (hij weer) klinken songs zoals de titeltrack van hun laatste album in Biebob lekker vettig.  De Australiërs spelen dan ook een verdienstelijke show, al neemt dit niet weg dat we ons ook bij deze act durven afvragen hoe deze show had kunnen uitdraaien met een volle zaal. We zijn er zeker van dat de uitstapjes van Mikey Tucker doorheen het publiek dan net iets meer impact zouden hebben gehad en de kans dat gitarist Ben Couzens helemaal loos zou zijn gegaan had exponentieel gegroeid.

 

De hamvraag blijft uiteindelijk wel of de afwezigen ongelijk hadden. Naar onze bescheiden mening wel, al is het maar omwille van de tomeloze inzet van The Quill of de compleet losgeslagen bende van Mammoth Mammoth. U weet dus wat doen de volgende keer dat één van deze bands opnieuw ons land aandoen.

Tekst: Steven Verhoeven

Pix by Sylvie Huybrecht



Show all reviews/galleries »