Orchid @ Biebob 02 november 2013

De kleinkinderen van de heilige drievuldigheid

Bij aankomst zien we een groepje ruige mannen met leren jacks nog snel hun sigaret roken op deze regenachtige dag. De ideale setting voor een avond die goed gevuld is met Stoner rock en Hard Rock. Scorpion Child en Blues Pills mogen Orchid vervoegen op deze tour, waarvan hun platen eveneens worden uitgebracht door het label Nuclear Blast.

De avond word afgetrapt door Scorpion Child. Zij brachten pas hun eerste full album uit onder de naam, u raadt het nooit, Scorpion Child. Mocht Led Zeppelin een kind bij Deep Purple hebben verwekt zou het Scorpion Child heten. Ze staan eerst wat onwennig op het podium, maar komen daarna wel op gang. De set is een vlotte opeenvolging van de tracklist van hun album. Maar de gedachten naar Led Zeppelin gaan nooit verloren. Het was een korte set, die volgens mij nooit zijn hoogtepunt heeft gekend en daarom krijgen ze nog eens herkansing. Ze hebben meer potentieel in zich, dan ze hebben kunnen laten zien. En misschien toch maar eens de overweging maken om een extra bandlid aan te schaffen met een Hammond-orgel?

Na een korte rookpauze krijgen we de Zweden van Blues Pills op het podium. De aanwezigen die afgelopen zomer op de koer stonden van JH den Boogaard in Geel konden ze al aan het werk zien op Yellowstock. En wat me toen ook al opviel was de wonderlijke schoonheid van Elin Larsson, die zonder moeite menig hart veroverde en ons ook meermaals flashbacks bezorgden naar wijlen Janis Joplin of de nog springlevende Patti Smith. Wel, dit deed ze moeiteloos over in de Biebob door de volledige zaal in te pakken. Enkele oudere bezoekers vroegen ook wat de naam was van de gitarist omdat hij hen deed denken aan Ritchie Blackmore, en terecht. Niet enkel leek hij er heel hard op, zijn gitaarlijnen waren exceptioneel goed en dus was de vergelijking nogal wiedes. Ondanks het feit dat ze nog geen langspeler uit hebben, zong de zaal de nummers van de 2 EP’s vlot mee. Het was geen afkooksel van al reeds in Benidorm residerende bands. De band heeft een frisse sound en look. En voegt er ook nog eens persoonlijkheid aan toe. Wanneer het nummer “Devil Man” als laatste weerklinkt gaat elk haartje op ieder lichaam naar boven staan. Het was lang geleden dat we nog zoiets mochten meemaken in Biebob.

Na het optreden tuurde ik nog even rond naar het omstaande publiek, dat aan de gezichtsuitdrukkingen te zien, duidelijk onder de indruk was. Meer van dit! En dan moest Orchid nog komen. Wat iedereen wist op dat moment is: “Het zal moeilijk zijn om het concert van Blues Pills te overtreffen.” Toch gingen ze de uitdaging aan, zeker omdat hun recentste plaat “The Mouths Of Madness” toch in de smaak viel bij de critici. Maar wat we op voorhand al wat voorspelde kwam ook uit. Eerlijk toegegeven: het was een leuk concert met lekker vuile stonerrock. Enkel viel de aandacht soms weg. Orchid speelde met momenten zeer rommelig en de lange pauzes tussen nummers werd ook niet altijd gesmaakt door het publiek. Het hoogtepunt van het optreden kwam al vroeg met het nummer “Capricorn”. Eerlijk gezegd, het was maar een middelmatig optreden, niet meer en niet minder. Een oudere bezoeker telde voor mij uit hoeveel riffs ze hadden gepikt van Black Sabbath (5x Children Of The Grave, 2x Paranoid en 3x War Pigs). Op zich niks mis mee, want je kan beter iets goed stelen dan het zelf slecht uit te vinden, Maar het begon na een tijdje te vervelen en zorgde ook voor een smetje op hun optreden.

We kunnen wel van deze avond nog enkele conclusies trekken. Allereerst leeft de originele hard rock en blues nog steeds verder. Enkele jaren geleden was er een revival van stonerrock en de oude hard rock, maar de revival blijft stand houden en ebt niet weg. Daarnaast merken we op dat de jonge generatie klaar staat en dat ze zelfs gewoon mee kunnen wedijveren met de grote bands. Om hiermee af te sluiten zou ik nog een warme oproep willen doen aan alle aanwezigen. Mocht iemand het telefoonnummer hebben van die mooie blonde godin van Blues Pills, laat het mij dan aub even weten!

Text By Jef Verheijen

Pix By Elsie Roymans



Show all reviews/galleries »