Swallow The Sun @ Biebob 03 november 2013

De herfsttour van Swallow The Sun staat dit jaar in het teken van het debuutalbum ‘The Morning Never Came’. Het is inderdaad exact tien jaar geleden dat we kennismaakten met de melodieuze doom metal van de hardwerkende Finse band. Maar er was nog een andere reden waarom we uitkeken naar dit concert: Antimatter – onder leiding van Mick Moss – zouden we vanavond voor het eerst elektrisch aanschouwen, als volbloed kwartet.

Opener van de avond is passend gekozen. The Foreshadowing heeft drie albums uitgebracht die we best konden smaken. De zwartgallige romantici uit Rome zijn beïnvloed door de hoogtijdagen van gotische doom metal in de jaren negentig, maar met hun regelmatig afwisselen van stuwende dynamiek naar bedachtzame passages neigen ze eveneens een beetje naar de hoofdband van vanavond, zij het met iets meer new wave decadentie. Met het recente ‘Havoc’ wordt gestart, maar met The Forsaken Son’, ‘Fallen Reign’ en ‘Departure’ krijgen we een bloemlezing uit alle door Giuseppe Orlando (Novembre) geproduceerde albums. Die man hebben ze trouwens gestrikt als drummer. Het overwegend kalme ‘Ground Zero’ vormt een betrekkelijk rustpunt tussen de dynamische riffs en sfeervolle toetsenpartijen in. Zanger Marco Benevento – een gotische versie van Aaron Stainthorpe (MDB) – vervalt meermaals in mijmeringen tussen de kordatere zangpartijen in. De beknopte set komt met ‘Chant Of Widows’ aan zijn einde. Eén ding staat als een paal boven water: The Foreshadowing kwam in deze duistere omgeving beter tot haar recht dan in een stralend middagzonnetje op Summer Breeze waar we ze ooit eens aanschouwden.

Antimatter ontstond nadat Duncan Patterson Anathema verliet. Samen met zanger Mick Moss maakte hij een aantal eclectische, aangrijpende albums. Luistermuziek in de breedste zin van het woord. Duncan verkent al lang andere muzikale horizonten, maar Mick Moss bleek eveneens een genie, getuige albums als ‘Leaving Eden’ (met Danny Cavanagh op gitaar) en ‘Fear Of A Unique Identity’. Tussen 2002 tot op heden zagen we Antimatter meermaals live in een akoestische setting. Vanavond werd een kanjer van een verrassing! Eindelijk heeft Moss een functionerende live-band rond zich verzameld. Eindelijk komen alle songs volledig tot hun recht. Naast de ritmesectie (met Franse drummer Colin Fromont van het laatste album) heeft Mick namelijk een sologitarist gevonden die op zijn Fender de uiterst gevoelige en zwevende klanken uit zijn instrument kan toveren. Dat blijkt David Hall te zijn, een man die ook uitstekend overweg kan met de viool trouwens. Wanneer we na afloop met Mick praten aan de merchandisingstand, komen er dan ook tal van aanwezigen hun bewondering uiten. Aangenaam verrast kochten zij allen wel iets. Mick verschijnt op het podium in een opvallend wit hemd met glitterornamenten, een knipoog naar zijn liefde voor de muziek uit de jaren tachtig, maar het is zijn doorleefde, warme stem die ons tijdens ‘Paranova’ en ‘Firewalking’ doet genieten. Het oude ‘The Last Laugh’ heeft nu meer body en tijdens het instrumentale ‘Landlocked’ mag zijn band voluit gaan. Hoogtepunt van de set wordt een adembenemende versie van ‘Leaving Eden’ met uitgebreid Pink Floydiaans gitaarwerk. Wanneer we erbij vermelden dat Danny Cavanagh de solo geschreven heeft, dan weet je genoeg. Neemt niet weg dat het ook ‘Over Your Shoulder’ (van debuutalbum Savior’), The Immaculate Misconception’ en ‘Monochrome’ de aanwezigen met recht versteld doen staan. Niet alleen de ritmiek en de gedistingeerde toetsen, maar ook de totale presentatie van deze band is net wat anders dan de bands die we wekelijks over de vloer krijgen. ‘Redemption’ vormt dan ook een integere afsluiting van een concert dat we in de toekomst in deze gedaante nog terug willen zien.

Swallow the Sun heeft zich met viif uitstekende albums opgewerkt van onbekende Finnen naar een graag geziene gast op podia over heel de wereld. Vandaag kijken ze in eigen hart en nemen ons mee naar het tijdstip wanneer het demotijdperk definitief afgesloten werd: 2003. Gelukkig is ook toetsenist Aleksi Munter van de partij, zodat we een vol en veelgelaagd geluid gepresenteerd krijgen. Het debuutalbum ‘The Morning Never Came’ wordt integraal gespeeld. Songs als ‘Swallow (Horror pt. 1)’, het titelnummer en ‘Hold This Woe’ zagen we al meermaals voorbij komen tijdens de talrijke shows dat we de ‘light doom’ metalband (uitspraak van componist/gitarist Juha Raivio) aan het werk zagen, maar parels als ‘Through Her Silvery Body’ en ‘Silence Of The Womb’ zijn eveneens een pakkend amalgaam van de ruwe vocalen van de amper bewegende Mikko Kotamäki en de prachtige solo’s en stuwende doom riffs van gitaristen Juho Raivio en Markus Jämsen waarbij weemoed van het podium gulpt in pulserende lagen. Een album helemaal spelen houdt natuurlijk in dat de rest van de catalogus in het gedrang komt. Wanneer ‘Labyrinth Of London (Horror pt. IV)’ echter van de partij is met zijn beklijvende cleane zangpartijen, dan is kippenvel weer verzekerd. Ook ‘Night Will Forgive Us’ en ‘The Giant’ worden gekozen uit het repertoire. Weer een heerlijk concert van deze melancholieke Finnen, dat een lichtelijk andere insteek toonde, maar muzikaal evenveel fraais te bieden had als een kriskras selectie uit heel het oeuvre. Wanneer we ons door de druilerige regen naar huis begeven, hebben we ons een avond kunnen wentelen in een keur aan weemoed van diverse artiesten. En soms kan dit heerlijk zijn! Spijtig dat de opkomst ietwat tegenviel, al kwam dit na een onthutsende voorverkoop toch op gang naarmate de avond vorderde.

Text By Vera Matthijssens

Pix By Hans Van Hoof



Show all reviews/galleries »