Wolfsnächte 2013 @ Biebob 01 november 2013

POWERWOLF! De rijzende ster aan het power metal firmament en dat werd vertaald in een weken op voorhand uitverkochte Biebob. We waren eigenlijk verbaasd dat deze band niet in Trix XL speelde, maar kom, gezellig druk mag het ook zijn in Vosselaar.

Powerwolf is een ingenieus idee van Matthew en Charles Greywolf. Toen zij de Roemeense ex-operazanger Attila Dorn op vakantie ontmoetten werden er plannen gesmeed om iets nieuws op touw te zetten. Dit werd bewaarheid. Tot zover de mythe…

Feit is dat Powerwolf zich opgewerkt heeft van openingsband op Summer Breeze (2005) tot alom geprezen live act. We zagen hen in België op PPM fest 2012 en Graspop 2012 een onverstoorbare opmars maken – vergelijkingen met Sabaton dringen zich op – en de opzwepende power metal met duister randje kan nog jaren mee. Powerwolf heeft intussen vijf albums uitgebracht. De meest recente ‘Preachers Of The Night’ duikelde in de eerste week prompt binnen op nummer één van de Duitse hitlijsten. Euforie in het wolvenkamp en volgens ondergetekende gaat dit nog wel even voortduren. Het duistere imago met wit/zwart gekalkte tronies, de imposante zanger Attila Dorn met zijn pij en wierookvat als ode aan pure heavy metal, religies hekelend, de grandioze inzet van de muzikanten met een DIY mentaliteit waarbij ze nog steeds de scepter zwaaien over al hun creaties (ook artwork en videoclips)… het is een gedreven houding die loont en vandaag weer een performance van enthousiaste muzikanten met olijke songs oplevert. Olijk ja, want Greywolf drukte me op het hart dat hun meest nobele doel entertainment is. Daar munten ze dan ook in uit. Geen zwartgallige mijmeringen, maar eenvoudig edoch efficiënt vertier om de humane aanwezigen even af te leiden van hun dagelijkse beslommeringen. Dat is de kerngedachte.

En dat loopt goed… Kanonschoten als ‘Sanctified With Dynamite’, het strikte ‘Amen & Attack’ (laat daar geen twijfel over bestaan), en het door Attila sappig ingeleide ‘All We Need Is Blood’ doen de handjes de lucht in gaan en brengt iedereen in feeststemming. Dan is er een song, enkel gewijd aan de mannen. De vrouwen morren, maar kijken op hun neus. Dit is immers ‘Resurrection By Erection’ en verder moeten we daar geen tekeningetje bij maken, vloeiend vervolgd in ‘Coleus Sanctus’ trouwens, ook qua thematiek. Keyboardspeler Falk Maria Schlegel staat meermaals vooraan de massa op te jutten, wanneer zijn keyboards geen concentratie eisen. Zijn orgel en keyboardfragmenten zijn een wezenlijk onderdeel van de Powerwolf sound en hij gaat schuil achter een arend buiten proporties. Atilla dankt de trouwe aanhang (vlak voor mij twee blonde meisjes die de hele tour volgen in eigen auto) en de interactie met spreekkoren, eens rechts, dan weer links, wordt ten top gedreven om de ‘Werewolves of Armenia’ op ons los te laten. Hier gaat het publiek volledig uit het dak. De snelle power metal van ‘Dead Boys Don’t Cry’ gooit nog even wat olie op het vuur, maar we kunnen ook genieten van een – nu eens interessante – drumsolo van Roel van Helden. Die gaat mooi over in het Duitse slaglied ‘Kreuzfeuer’ en reken maar dat dit succesvol was. Na ‘Lupus Dei’ verlaat de band het podium, om nog verder de boodschap te verkondigen met ‘Raise Your Fist Evangelist’ en ‘In The Name Of God (Deus Vult)’: ogenschijnlijk simpele meezingers, maar met een boodschap. Deze doortocht van Powerwolf kan beschouwd worden als een volgende stap naar roem in ons lage landje. Zoveel is zeker.

Dan waren er natuurlijk nog voorprogramma’s. We knarsetandden toen we vernamen dat Ashes Of Ares (met vroegere Iced Earth-zanger Matt Barlow) terug naar huis gevlogen was tegen dat de tour in België belandde. Zij konden slechts deel uitmaken van het eerste deel en dat is sneu. Wisdom zal vast geen slechte vervanger geweest zijn, maar opereert toch al jaren in de marge van power metal. We vingen wel positieve kritieken op over hun concert. Battle Beast, het Finse Accept met de Doro van een volgende generatie, wordt al een tijdje gehypet. Ze zijn toe aan hun tweede zangeres en het dient gezegd dat de 24-jarige blonde vamp Noora Louhimo er voor gaat. Wegens de bezettingswissel komt er voornamelijk materiaal van het tweede album voorbij. Toch konden we deze eerlijk enthousiaste performance wel smaken, met telkens duidelijke referenties naar hun voorvaderen (Accept, AC/DC, Judas Priest, Dio, etc.) Niets verkeerd mee.

Majesty is een band dat in 2011 ‘Own The Crown’ uitbracht, een overzicht van hun 15-jarige bestaan. Wij zagen de heren aan het werk tijdens Magic Circle festival 2008 (weliswaar als Metalforce) en vonden hen het kleine broertje van Manowar. Er zijn nog zekerheden in het leven, want ook vandaag komen we amper verder dan deze boutade. Zanger Tarek Maghony lijkt wel een kloon van Eric Adams, het materiaal is even stoer, maar net wat minder en gitarist Tristan Visser waant zich een alom geprezen rockster (geënt op Karl Logan, maar knapper en jonger). Toch is het wel amusant om songs als ‘Heavy Metal Battlecry’, ‘Sword And Sorcery’ en ‘Metal Union’ in puike uitvoeringen voorbij te zien komen. De heren hebben trouwens niet stilgezeten en brachten begin dit jaar ‘Thunder Rider’ uit, terwijl nieuw werk onder de noemer ‘Banniers High’ verwacht wordt in december 2013. Zij die stoere Manowar anthems een warm hart toedragen, kwamen zeker aan hun trekken tijdens deze verdienstelijke doortocht van de Duitsers. Wij genoten ervan, zelfs al waren de clichés soms pijnlijk.

Text By Vera Matthijssens

Pix By Tim Tronckoe



 Pix By Elsie Roymans



Show all reviews/galleries »